Opus magnum C++ 11. Programowanie w języku C++. Wydanie II poprawione

Description

upload by remilia scarlet Spis treści trzech tomów 0. Proszę tego nie czytać! 1 0.1. Zaprzyjaźnijmy się! 1 1. Startujemy! 8 1.1. Pierwszy program 8 1.2. Drugi program 13 1.3. Ćwiczenia 18 2. Instrukcje sterujące 20 2.1. Prawda – fałsz, czyli o warunkach 20 2.1.1. Wyrażenie logiczne 20 2.1.2. Zmienna logiczna bool w roli warunku 21 2.1.3. Stare dobre sposoby z dawnego C++ 21 2.2. Instrukcja warunkowa if 22 2.3. Pętla while 26 2.4. Pętla do...while... 27 2.5. Pętla for 28 2.6. Instrukcja switch 31 2.7. Co wybrać: switch czy if...else? 33 2.8. Instrukcja break 36 2.9. Instrukcja goto 37 2.10. Instrukcja continue 39 2.11. Klamry w instrukcjach sterujących 40 2.12. Ćwiczenia 41 3. Typy 44 3.1. Deklaracje typu 44 3.2. Systematyka typów z języka C++ 45 3.3. Typy fundamentalne 46 3.3.1. Typy przeznaczone do pracy z liczbami całkowitymi 46 3.3.2. Typy do przechowywania znaków alfanumerycznych 47 3.3.3. Typy reprezentujące liczby zmiennoprzecinkowe 47 3.3.4. bool – typ do reprezentacji obiektów logicznych 48 3.3.5. Kwestia dokładności 49 3.3.6. Jak poznać limity (ograniczenia) typów wbudowanych 51 3.4. Typy o precyzyjnie żądanej szerokości 55 3.5. InicjaLIZAcja, czyli nadanie wartości w momencie narodzin 59 3.6. Definiowanie obiektów „w biegu” 60 3.7. Stałe dosłowne 62 3.7.1. Stałe dosłowne typu bool 63 3.7.2. Stałe będące liczbami całkowitymi 63 3.7.3. Stałe reprezentujące liczby zmiennoprzecinkowe 66 3.7.4. Stała dosłowna nullptr – dla wskaźników 67 3.7.5. Stałe znakowe 68 3.7.6. Stałe tekstowe, napisy, albo po prostu stringi 71 3.7.7. Surowe stałe tekstowe (napisy, stringi) 73 3.8. Typy złożone 76 3.9. Typ void 77 3.10. Zakres ważności nazwy obiektu a czas życia obiektu 78 3.10.1. Zakres: lokalny 78 3.10.2. Zakres: instrukcja 79 3.10.3. Zakres: blok funkcji 79 3.10.4. Zakres: obszar pliku 80 3.10.5. Zakres: obszar klasy 80 3.10.6. Zakres określony przez przestrzeń nazw 80 3.11. Zasłanianie nazw 85 3.12. Specyfikator (przydomek) const 87 3.13. Specyfikator (przydomek) constexpr 88 3.14. Obiekty register 92 3.15. Specyfikator volatile 92 3.16. using oraz typedef – tworzenie dodatkowej nazwy typu 93 3.17. Typy wyliczeniowe enum 96 3.17.1. Dawne zwykłe enum a nowe zakresowe enum class 103 3.17.2. Kilka uwag dla wtajemniczonych 105 3.18. auto, czyli automatyczne rozpoznawanie typu definiowanego obiektu 106 3.19. decltype – operator do określania typu zadanego wyrażenia 109 3.20. Inicjalizacja z pustą klamrą { }, czyli wartością domniemaną 111 3.21. Przydomek alignas – adresy równe i równiejsze 113 3.22. Ćwiczenia 115 4. Operatory 119 4.1. Operatory arytmetyczne 119 4.1.1. Operator %, czyli reszta z dzielenia (modulo) 120 4.1.2. Jednoargumentowe operatory + i – 121 4.1.3. Operatory inkrementacji i dekrementacji 121 4.1.4. Operator przypisania = 123 4.2. Operatory logiczne 124 4.2.1. Operatory relacji 124 4.2.2. Operatory sumy logicznej || oraz iloczynu logicznego && 125 4.2.3. Wykrzyknik !, czyli operator negacji 126 4.3. Operatory bitowe 127 4.3.1. Przesunięcie w lewo > 129 4.3.3. Bitowe operatory sumy, iloczynu, negacji, różnicy symetrycznej 130 4.4. Różnica między operatorami logicznymi a operatorami bitowymi 130 4.5. Pozostałe operatory przypisania 132 4.6. Operator uzyskiwania adresu (operator &) 133 4.7. Wyrażenie warunkowe 134 4.8. Operator sizeof 135 4.9. Operator noexcept 137 4.10. Deklaracja static_assert 137 4.11. Operator alignof informujący o najkorzystniejszym wyrównaniu adresu 139 4.12. Operatory rzutowania 141 4.12.1. Rzutowanie według tradycyjnych (niezalecanych) sposobów 141 4.12.2. Rzutowanie za pomocą nowych operatorów rzutowania 142 4.12.3. Operator static_cast 143 4.12.4. Operator const_cast 145 4.12.5. Operator dynamic_cast 146 4.12.6. Operator reinterpret_cast 147 4.13. Operator: przecinek 148 4.14. Priorytety operatorów 148 4.15. Łączność operatorów 151 4.16. Ćwiczenia 152 5. Typ string i typ vector – pierwsza wzmianka 156 5.1. Typ std::string do pracy z tekstami 156 5.2. Typ vector – długi rząd obiektów 161 5.3. Zakresowe for 169 5.4. Ćwiczenia 172 6. Funkcje 174 6.1. Definicja funkcji i jej wywołanie 174 6.2. Deklaracja funkcji 175 6.3. Funkcja często wywołuje inną funkcję 177 6.4. Zwracanie przez funkcję rezultatu 177 6.4.1. Obiekt tworzony za pomocą auto, a inicjalizowany rezultatem funkcji 179 6.4.2. O zwracaniu (lub niezwracaniu) rezultatu przez funkcję main 180 6.5. Nowy, alternatywny sposób deklaracji funkcji 181 6.6. Stos 183 6.7. Przesyłanie argumentów do funkcji przez wartość 184 6.8. Przesyłanie argumentów przez referencję 185 6.9. Pożyteczne określenia: l-wartość i r-wartość 188 6.10. Referencje do l-wartości i referencje do r-wartości jako argumenty funkcji 190 6.10.1. Który sposób przesyłania argumentu do funkcji wybrać? 197 6.11. Kiedy deklaracja funkcji nie jest konieczna? 198 6.12. Argumenty domniemane 199 6.12.1. Ciekawostki na temat argumentów domniemanych 202 6.13. Nienazwany argument 207 6.14. Funkcje inline (w linii) 208 6.15. Przypomnienie o zakresie ważności nazw deklarowanych wewnątrz funkcji 212 6.16. Wybór zakresu ważności nazwy i czasu życia obiektu 212 6.16.1. Obiekty globalne 212 6.16.2. Obiekty automatyczne 213 6.16.3. Obiekty lokalne statyczne 214 6.17. Funkcje w programie składającym się z kilku plików 218 6.17.1. Nazwy statyczne globalne 222 6.18. Funkcja zwracająca rezultat będący referencją l-wartości 223 6.19. Funkcje rekurencyjne 228 6.20. Funkcje biblioteczne 237 6.21. Funkcje constexpr 240 6.21.1. Wymogi, które musi spełniać funkcja constexpr (w standardzie C++11) 242 6.21.2. Przykład pokazujący aspekty funkcji constexpr 243 6.21.3. Argumenty funkcji constexpr będące referencjami 252 6.22. Definiowanie referencji przy użyciu słowa auto 253 6.22.1. Gdy inicjalizatorem jest wywołanie funkcji zwracającej referencję 260 6.23. Ćwiczenia 263 7. Preprocesor 269 7.1. Dyrektywa pusta # 269 7.2. Dyrektywa #define 269 7.3. Dyrektywa #undef 271 7.4. Makrodefinicje 272 7.5. Sklejacz nazw argumentów, czyli operator ## 274 7.6. Parametr aktualny makrodefinicji – w postaci tekstu 275 7.7. Dyrektywy kompilacji warunkowej 275 7.8. Dyrektywa #error 279 7.9. Dyrektywa #line 280 7.10. Wstawianie treści innych plików do tekstu kompilowanego właśnie pliku 280 7.11. Dyrektywy zależne od implementacji 282 7.12. Nazwy predefiniowane 282 7.13. Ćwiczenia 285 8. Tablice 288 8.1. Co to jest tablica 288 8.2. Elementy tablicy 289 8.3. Inicjalizacja tablic 291 8.4. Przekazywanie tablicy do funkcji 292 8.5. Przykład z tablicą elementów typu enum 296 8.6. Tablice znakowe 298 8.7. Ćwiczenia 306 9. Tablice wielowymiarowe 311 9.1. Tablica tablic 311 9.2. Przykład programu pracującego z tablicą dwuwymiarową 313 9.3. Gdzie w pamięci jest dany element tablicy 315 9.4. Typ wyrażeń związanych z tablicą wielowymiarową 315 9.5. Przesyłanie tablic wielowymiarowych do funkcji 317 9.6. Ćwiczenia 319 10. Wektory wielowymiarowe 321 10.1. Najpierw przypomnienie istotnych tu cech klasy vector 321 10.2. Jak za pomocą klasy vector budować tablice wielowymiarowe 322 10.3. Funkcja pokazująca zawartość wektora dwuwymiarowego 323 10.4. Definicja dwuwymiarowego wektora – pustego 325 10.5. Definicja wektora dwuwymiarowego z listą inicjalizatorów 326 10.6. Wektor dwuwymiarowy o żądanych rozmiarach, choć bez inicjalizacji 327 10.7. Zmiana rozmiaru wektora 2D funkcją resize 328 10.8. Zmiany rozmiaru wektora 2D funkcjami push_back, pop_back 329 10.9. Zmniejszanie rozmiaru wektora dwuwymiarowego funkcją pop_back 332 10.10. Funkcje mogące modyfikować treść wektora 2D 332 10.11. Wysłanie rzędu wektora 2D do funkcji pracującej z wektorem 1D 334 10.12. Całość przykładu definiującego wektory dwuwymiarowe 335 10.13. Po co są dwuwymiarowe wektory nieprostokątne 335 10.14. Wektory trójwymiarowe 337 10.15. Sposoby definicji wektora 3D o ustalonych rozmiarach 340 10.16. Nadawanie pustemu wektorowi 3D wymaganych rozmiarów 344 10.16.1. Zmiana rozmiarów wektora 3D funkcjami resize 344 10.16.2. Zmiana rozmiarów wektora 3D funkcjami push_back 346 10.17. Trójwymiarowe wektory 3D – nieprostopadłościenne 347 10.18. Ćwiczenia 351 11. Wskaźniki – wiadomości wstępne 353 11.1. Wskaźniki mogą bardzo ułatwić życie 353 11.2. Definiowanie wskaźników 355 11.3. Praca ze wskaźnikiem 356 11.4. Definiowanie wskaźnika z użyciem auto 359 11.5. Wyrażenie *wskaźnik jest l-wartością 360 11.6. Operator rzutowania reinterpret_cast a wskaźniki 360 11.7. Wskaźniki typu void* 363 11.8. Strzał na oślep – wskaźnik zawsze na coś wskazuje 365 11.8.1. Wskaźnik wolno porównać z adresem zero – nullptr 367 11.9. Ćwiczenia 367 12. Cztery domeny zastosowania wskaźników 369 12.1. Zastosowanie wskaźników wobec tablic 369 12.1.1. Ćwiczenia z mechaniki ruchu wskaźnika 369 12.1.2. Użycie wskaźnika w pracy z tablicą 373 12.1.3. Arytmetyka wskaźników 377 12.1.4. Porównywanie wskaźników 379 12.2. Zastosowanie wskaźników w argumentach funkcji 380 12.2.1. Jeszcze raz o przesyłaniu tablic do funkcji 384 12.2.2. Odbieranie tablicy jako wskaźnika 384 12.2.3. Argument formalny będący wskaźnikiem do obiektu const 386 12.3. Zastosowanie wskaźników przy dostępie do konkretnych komórek pamięci 389 12.4. Rezerwacja obszarów pamięci 390 12.4.1. Operatory new i delete albo Oratorium Stworzenie Świata 391 12.4.2. Operator new a słowo kluczowe auto 395 12.4.3. Inicjalizacja obiektu tworzonego operatorem new 395 12.4.4. Operatorem new możemy także tworzyć obiekty stałe 396 12.4.5. Dynamiczna alokacja tablicy 397 12.4.6. Tablice wielowymiarowe tworzone operatorem new 398 12.4.7. Umiejscawiający operator new 401 12.4.8. „Przychodzimy, odchodzimy – cichuteńko, na...” 406 12.4.9. Zapas pamięci to nie studnia bez dna 408 12.4.10. Nowy sposób powiadomienia: rzucenie wyjątku std::bad_alloc 409 12.4.11. Funkcja set_new_handler 411 12.5. Ćwiczenia 413 13. Wskaźniki – runda trzecia 417 13.1. Stałe wskaźniki 417 13.2. Stałe wskaźniki a wskaźniki do stałych 418 13.2.1. Wierzch i głębia 419 13.3. Definiowanie wskaźnika z użyciem auto 420 13.3.1. Symbol zastępczy auto a opuszczanie gwiazdki przy definiowaniu wskaźnika 423 13.4. Sposoby ustawiania wskaźników 425 13.5. Parada kłamców, czyli o rzutowaniu const_cast 427 13.6. Tablice wskaźników 431 13.7. Wariacje na temat C-stringów 433 13.8. Argumenty z linii wywołania programu 440 13.9. Ćwiczenia 443 14. Wskaźniki do funkcji 445 14.1. Wskaźnik, który może wskazywać na funkcję 445 14.2. Ćwiczenia z definiowania wskaźników do funkcji 448 14.3. Wskaźnik do funkcji jako argument innej funkcji 454 14.4. Tablica wskaźników do funkcji 458 14.5. Użycie deklaracji using i typedef w świecie wskaźników 463 14.5.1. Alias przydatny w argumencie funkcji 463 14.5.2. Alias przydatny w definicji tablicy wskaźników do funkcji 464 14.6. Użycie auto lub decltype do automatycznego rozpoznania potrzebnego typu 465 14.7. Ćwiczenia 467 15. Przeładowanie nazwy funkcji 469 15.1. Co oznacza przeładowanie 469 15.2. Przeładowanie od kuchni 472 15.3. Jak możemy przeładowywać, a jak się nie da? 472 15.4. Czy przeładowanie nazw funkcji jest techniką orientowaną obiektowo? 475 15.5. Linkowanie z modułami z innych języków 476 15.6. Przeładowanie a zakres ważności deklaracji funkcji 477 15.7. Rozważania o identyczności lub odmienności typów argumentów 479 15.7.1. Przeładowanie a typy tworzone z using lub typedef oraz typy enum 480 15.7.2. Tablica a wskaźnik 480 15.7.3. Pewne szczegóły o tablicach wielowymiarowych 481 15.7.4. Przeładowanie a referencja 483 15.7.5. Identyczność typów: T, const T, volatile T 484 15.7.6. Przeładowanie a typy: T*, volatile T*, const T* 485 15.7.7. Przeładowanie a typy: T&, volatile T&, const T& 486 15.8. Adres funkcji przeładowanej 487 15.8.1. Zwrot rezultatu będącego adresem funkcji przeładowanej 489 15.9. Kulisy dopasowywania argumentów do funkcji przeładowanych 491 15.10. Etapy dopasowania 492 15.10.1. Etap 1. Dopasowanie dokładne, bo konwersja niepotrzebna 492 15.10.2. Etap 1a. Dopasowanie dokładne, bo z tzw. trywialną konwersją 493 15.10.3. Etap 2. Dopasowanie z awansem (z promocją) 494 15.10.4. Etap 3. Próba dopasowania za pomocą konwersji standardowych 496 15.10.5. Etap 4. Dopasowanie z użyciem konwersji zdefiniowanych przez użytkownika 498 15.10.6. Etap 5. Dopasowanie do funkcji z wielokropkiem 498 15.11. Wskaźników nie dopasowuje się inaczej niż dosłownie 498 15.12. Dopasowywanie wywołań z kilkoma argumentami 499 15.13. Ćwiczenia 500 16. Klasy 503 16.1. Typy definiowane przez użytkownika 503 16.2. Składniki klasy 505 16.3. Składnik będący obiektem 506 16.4. Kapsułowanie 507 16.5. Ukrywanie informacji 508 16.6. Klasa a obiekt 511 16.7. Wartości wstępne w składnikach nowych obiektów. Inicjalizacja „w klasie” 513 16.8. Funkcje składowe 516 16.8.1. Posługiwanie się funkcjami składowymi 516 16.8.2. Definiowanie funkcji składowych 517 16.9. Jak to właściwie jest? (this) 522 16.10. Odwołanie się do publicznych danych składowych obiektu 524 16.11. Zasłanianie nazw 525 16.11.1. Nie sięgaj z klasy do obiektów globalnych 528 16.12. Przeładowanie i zasłonięcie równocześnie 529 16.13. Nowa klasa? Osobny plik! 529 16.13.1. Poznajmy praktyczną realizację wieloplikowego programu 532 16.13.2. Zasada umieszczania dyrektywy using namespace w plikach 544 16.14. Przesyłanie do funkcji argumentów będących obiektami 544 16.14.1. Przesyłanie obiektu przez wartość 544 16.14.2. Przesyłanie przez referencję 546 16.15. Konstruktor – pierwsza wzmianka 547 16.16. Destruktor – pierwsza wzmianka 552 16.17. Składnik statyczny 556 16.17.1. Do czego może się przydać składnik statyczny w klasie? 565 16.18. Statyczna funkcja składowa 565 16.18.1. Deklaracja składnika statycznego mająca inicjalizację „w klasie” 570 16.19. Funkcje składowe typu const oraz volatile 576 16.19.1. Przeładowanie a funkcje składowe const i volatile 580 16.20. Struktura 580 16.21. Klasa będąca agregatem. Klasa bez konstruktora 581 16.22. Funkcje składowe z przydomkiem constexpr 583 16.23. Specyfikator mutable 590 16.24. Bardziej rozbudowany przykład zastosowania klasy 591 16.25. Ćwiczenia 602 17. Biblioteczna klasa std::string 607 17.1. Rozwiązanie przechowywania tekstów musiało się znaleźć 607 17.2. Klasa std::string to przecież nasz stary znajomy 609 17.3. Definiowanie obiektów klasy string 610 17.4. Użycie operatorów =, +, += w pracy ze stringami 615 17.5. Pojemność, rozmiar i długość stringu 616 17.5.1. Bliźniacze funkcje size() i length() 616 17.5.2. Funkcja składowa empty 617 17.5.3. Funkcja składowa max_size 617 17.5.4. Funkcja składowa capacity 617 17.5.5. Funkcje składowe reserve i shrink_to_fit 619 17.5.6. resize – zmiana długości stringu „na siłę” 620 17.5.7. Funkcja składowa clear 622 17.6. Użycie operatora [ ] oraz funkcji at 622 17.6.1. Działanie operatora [ ] 623 17.6.2. Działanie funkcji składowej at 624 17.6.3. Przebieganie po wszystkich literach stringu zakresowym for 627 17.7. Funkcje składowe front i back 627 17.8. Jak umieścić w tekście liczbę? 628 17.9. Jak wczytać liczbę ze stringu? 630 17.10. Praca z fragmentem stringu, czyli z substringiem 633 17.11. Funkcja składowa substr 634 17.12. Szukanie zadanego substringu w obiekcie klasy string – funkcje find 635 17.13. Szukanie rozpoczynane od końca stringu 638 17.14. Szukanie w stringu jednego ze znaków z zadanego zestawu 639 17.15. Usuwanie znaków ze stringu – erase i pop_back 641 17.16. Wstawianie znaków do istniejącego stringu – funkcje insert 642 17.17. Zamiana części znaków na inne znaki – replace 644 17.18. Zaglądanie do wnętrza obiektu klasy string funkcją data 647 17.19. Zawartość obiektu klasy string a C-string 648 17.20. W porządku alfabetycznym, czyli porównywanie stringów 651 17.20.1. Porównywanie stringów za pomocą funkcji compare 652 17.20.2. Porównywanie stringów przy użyciu operatorów ==, !=, , = 656 17.21. Zamiana treści stringu na małe lub wielkie litery 657 17.22. Kopiowanie treści obiektu klasy string do tablicy znakowej – funkcja copy 659 17.23. Wzajemna zamiana treści dwóch obiektów klasy string – funkcja swap 660 17.24. Wczytywanie z klawiatury stringu o nieznanej wcześniej długości – getline 661 17.24.1. Pułapka, czyli jak getline może Cię zaskoczyć 664 17.25. Iteratory stringu 668 17.25.1. Iterator do obiektu stałego 672 17.25.2. Funkcje składowe klasy string pracujące z iteratorami 673 17.26. Klasa string korzysta z techniki przenoszenia 678 17.27. Bryk, czyli „pamięć zewnętrzna” programisty 679 17.28. Ćwiczenia 687 18. Deklaracje przyjaźni 694 18.1. Przyjaciele w życiu i w C++ 694 18.2. Przykład: dwie klasy deklarują przyjaźń z tą samą funkcją 696 18.3. W przyjaźni trzeba pamiętać o kilku sprawach 698 18.4. Obdarzenie przyjaźnią funkcji składowej innej klasy 701 18.5. Klasy zaprzyjaźnione 703 18.6. Konwencja umieszczania deklaracji przyjaźni w klasie 705 18.7. Kilka otrzeźwiających słów na zakończenie 705 18.8. Ćwiczenia 706 19. Obsługa sytuacji wyjątkowych 708 19.1. Jak dać znać, że coś się nie udało? 708 19.2. Pierwszy prosty przykład 710 19.3. Kolejność bloków catch ma znaczenie 712 19.4. Który blok catch nadaje się do złapania lecącego wyjątku? 713 19.5. Bloki try mogą być zagnieżdżane 715 19.6. Obsługa wyjątków w praktycznym programie 718 19.7. Specyfikator noexcept i operator noexcept 729 19.8. Ćwiczenia 732 20. Klasa-składnik oraz klasa lokalna 734 20.1. Klasa-składnik, czyli gdy w klasie jest zagnieżdżona definicja innej klasy 734 20.2. Prawdziwy przykład zagnieżdżenia definicji klasy 741 20.3. Lokalna definicja klasy 752 20.4. Lokalne nazwy typów 755 20.5. Ćwiczenia 756 21. Konstruktory i destruktory 758 21.1. Konstruktor 758 21.1.1. Przykład programu zawierającego klasę z konstruktorami 759 21.2. Specyfikator (przydomek) explicit 770 21.3. Kiedy i jak wywoływany jest konstruktor 771 21.3.1. Konstruowanie obiektów lokalnych 771 21.3.2. Konstruowanie obiektów globalnych 772 21.3.3. Konstrukcja obiektów tworzonych operatorem new 772 21.3.4. Jawne wywołanie konstruktora 773 21.3.5. Dalsze sytuacje, gdy pracuje konstruktor 776 21.4. Destruktor 776 21.4.1. Jawne wywołanie destruktora (ogromnie rzadka sytuacja) 778 21.5. Nie rzucajcie wyjątków z destruktorów 778 21.6. Konstruktor domniemany 780 21.7. Funkcje składowe z przypiskami = default i = delete 781 21.8. Konstruktorowa lista inicjalizacyjna składników klasy 783 21.8.1. Dla wtajemniczonych: wyjątki rzucane z konstruktorowej listy inicjalizacyjnej 790 21.9. Konstruktor delegujący 794 21.10. Pomocnicza klasa std::initializer_list – lista inicjalizatorów 801 21.10.1. Zastosowania niekonstruktorowe 801 21.10.2. Konfuzja: lista inicjalizatorów a lista inicjalizacyjna 810 21.10.3. Konstruktor z argumentem będącym klamrową listą inicjalizatorów 811 21.11. Konstrukcja obiektu, którego składnikiem jest obiekt innej klasy 816 21.12. Konstruktory niepubliczne? 823 21.13. Konstruktory constexpr mogą wytwarzać obiekty constexpr 825 21.14. Ćwiczenia 835 22. Konstruktory: kopiujący i przenoszący 838 22.1. Konstruktor kopiujący (albo inicjalizator kopiujący) 838 22.2. Przykład klasy z konstruktorem kopiującym 839 22.3. Kompilatorowi wolno pominąć niepotrzebne kopiowanie 844 22.4. Dlaczego przez referencję? 846 22.5. Konstruktor kopiujący gwarantujący nietykalność 847 22.6. Współodpowiedzialność 848 22.7. Konstruktor kopiujący generowany automatycznie 848 22.8. Kiedy powinniśmy sami zdefiniować konstruktor kopiujący? 849 22.9. Referencja do r-wartości daje zezwolenie na recykling 856 22.10. Funkcja std::move, która nie przenosi, a tylko rzutuje 859 22.11. Odebrana r-wartość staje się w ciele funkcji l-wartością 861 22.12. Konstruktor przenoszący (inicjalizator przenoszący) 863 22.12.1. Konstruktor przenoszący generowany przez kompilator 868 22.12.2. Inne konstruktory generowane automatycznie 868 22.12.3. Zwrot obiektu lokalnego przez wartość? Nie używamy przenoszenia! 869 22.13. Tak zwana „semantyka przenoszenia” 870 22.14. Nowe pojęcia dla ambitnych: gl-wartość, x-wartość i pr-wartość 870 22.15. decltype – operator rozpoznawania typu bardzo wyszukanych wyrażeń 873 22.16. Ćwiczenia 878 23. Tablice obiektów 880 23.1. Definiowanie tablic obiektów i praca z nimi 880 23.2. Tablica obiektów definiowana operatorem new 881 23.3. Inicjalizacja tablic obiektów 883 23.3.1. Inicjalizacja tablicy, której obiekty są agregatami 883 23.3.2. Inicjalizacja tablic, których elementy nie są agregatami 886 23.4. Wektory obiektów 890 23.4.1. Wektor, którego elementami są obiekty klasy będącej agregatem 892 23.4.2. Wektor, którego elementami są obiekty klasy niebędącej agregatem 894 23.5. Ćwiczenia 895 24. Wskaźnik do składników klasy 896 24.1. Wskaźniki zwykłe – repetytorium 896 24.2. Wskaźnik do pokazywania na składnik-daną 897 24.2.1. Przykład zastosowania wskaźników do składników klasy 901 24.3. Wskaźnik do funkcji składowej 908 24.3.1. Przykład zastosowania wskaźników do funkcji składowych 910 24.4. Tablica wskaźników do danych składowych klasy 917 24.5. Tablica wskaźników do funkcji składowych klasy 918 24.5.1. Przykład tablicy/wektora wskaźników do funkcji składowych 919 24.6. Wskaźniki do składników statycznych są zwykłe 922 24.7. Ćwiczenia 923 25. Konwersje definiowane przez użytkownika 925 25.1. Sformułowanie problemu 925 25.2. Konstruktory konwertujące 927 25.2.1. Kiedy jawnie, kiedy niejawnie 928 25.2.2. Przykład konwersji konstruktorem 933 25.3. Funkcja konwertująca – operator konwersji 935 25.3.1. Na co funkcja konwertująca zamieniać nie może 941 25.4. Który wariant konwersji wybrać? 942 25.5. Sytuacje, w których zachodzi konwersja 944 25.6. Zapis jawnego wywołania konwersji typów 945 25.6.1 Advocatus zapisu przypominaj¹cego: „wywo³anie funkcji” 945 25.6.2. Advocatus zapisu: „rzutowanie” 946 25.7. Nie całkiem pasujące argumenty, czyli konwersje kompilatora przy dopasowaniu 946 25.8. Kilka rad dotyczących konwersji 951 25.9. Ćwiczenia 952 26. Przeładowanie operatorów 954 26.1. Co to znaczy przeładować operator? 954 26.2. Przeładowanie operatorów – definicja i trochę teorii 956 26.3. Moje zabawki 960 26.4. Funkcja operatorowa jako funkcja składowa 961 26.5. Funkcja operatorowa nie musi być przyjacielem klasy 964 26.6. Operatory predefiniowane 964 26.7. Ile operandów ma mieć ten operator? 965 26.8. Operatory jednooperandowe 965 26.9. Operatory dwuoperandowe 968 26.9.1. Przykład na przeładowanie operatora dwuoperandowego 968 26.9.2. Przemienność 970 26.9.3. Choć operatory inne, to nazwę mają tę samą 971 26.10. Przykład zupełnie niematematyczny 971 26.11. Operatory postinkrementacji i postdekrementacji – koniec z niesprawiedliwością 981 26.12. Praktyczne rady dotyczące przeładowania 983 26.13. Pojedynek: operator jako funkcja składowa czy globalna? 985 26.14. Zasłona spada, czyli tajemnica operatora 1012 27.1. Cztery operatory, które muszą być niestatycznymi funkcjami składowymi 1012 27.2. Operator przypisania = (wersja kopiująca) 1012 27.2.1. Przykład na przeładowanie (kopiującego) operatora przypisania 1014 27.2.2. Przypisanie „kaskadowe” 1021 27.2.3. Po co i jak zabezpieczamy się przed przypisaniem a = a 1023 27.2.4. Jak opowiedzieć potocznie o konieczności istnienia operatora przypisania? 1024 27.2.5. Kiedy kopiujący operator przypisania nie jest generowany automatycznie 1026 27.3. Przenoszący operator przypisania = 1026 27.4. Specjalne funkcje składowe i nierealna prosta zasada 1035 27.5. Operator [ ] 1036 27.6. Operator () 1040 27.7. Operator –> 1046 27.7.1. „Sprytny wskaźnik” wykorzystuje przeładowanie właśnie tego operatora 1048 27.8. Ćwiczenia 1055 28. Przeładowanie operatorów new i delete na użytek klasy 1057 28.1. Po co przeładowujemy operatory new i new[ ] 1057 28.2. Funkcja operator new i operator new[ ] w klasie K 1058 28.3. Jak się deklaruje operatory new i delete w klasie? 1061 28.4. Przykładowy program z przeładowanymi new i delete 1063 28.4.1. Gdy dopuszczamy rzucanie wyjątku std::bad_alloc 1064 28.4.2. Po staremu nadal można 1069 28.4.3. Rezerwacja tablicy obiektów naszej klasy Twektorek 1069 28.4.4. Nasze własne argumenty wysłane do operatora new 1071 28.4.5. Operatory new i delete odziedziczone do klasy pochodnej 1073 28.4.6. A jednak polimorfizm jest możliwy 1075 28.4.7. Tworzenie i likwidowanie tablicy obiektów klasy pochodnej 1075 28.4.8. Operatory new, które nie rzucą wyjątku std::bad_alloc 1076 28.5. Rzut oka wstecz na przeładowanie operatorów 1081 28.6. Ćwiczenia 1082 29. Unie i pola bitowe 1084 29.1. Unia 1084 29.2. Unia anonimowa 1086 29.3. Klasa uniopodobna (unia z metryczką) 1088 29.4. Gdy składnik unii jest obiektem jakiejś klasy 1090 29.5. Unia o składnikach mających swe konstruktory, destruktory itp. 1092 29.6. Pola bitowe 1099 29.7. Unia i pola bitowe upraszczają deszyfrowanie słów danych 1103 29.8. Ćwiczenia 1110 30. Wyrażenia lambda i wysłanie kodu do innych funkcji 1114 30.1. Preludium: dwa sposoby przesłania kryterium oceniania 1114 30.1.1. Sposób I. Kryterium przekazane wskaźnikiem do funkcji (orzekającej) 1117 30.1.2. Sposób II. Kryterium umieszczone w obiekcie funkcyjnym 1119 30.1.3. Kryterium oceny z parametrem (czyli o wyższości funktorów) 1121 30.1.4. Funkcja-algorytm biblioteczny std::count_if 1123 30.1.5. Co lepsze: funkcja orzekająca czy orzekający obiekt funkcyjny? 1126 30.2. Wyrażenie lambda 1128 30.3. Formy wyrażenia lambda 1133 30.3.1. Lista argumentów (formalnych) 1134 30.3.2. Ciało wyrażenia lambda 1134 30.3.3. Typ rezultatu 1135 30.3.4. Lista wychwytywania 1136 30.3.5. Słowo kluczowe mutable w wyrażeniu lambda 1138 30.3.6. Specyfikacja dotycząca wyjątków rzucanych z wyrażenia lambda 1139 30.4. Wyrażenie lambda zastosowane w funkcji składowej 1139 30.5. Tworzenie (nazwanych) obiektów lambda słowem auto 1143 30.5.1. Tworzenie obiektów na lambdy słowem kluczowym auto 1144 30.5.2. Tworzenie (nazwanych) obiektów lambda szablonem std::function 1146 30.6. Stowarzyszenie martwych referencji 1151 30.7. Rekurencja przy użyciu wyrażenia lambda 1154 30.8. Wyrażenie lambda jako domniemana wartość argumentu 1158 30.9. Rzucanie wyjątków z wyrażenia lambda 1162 30.10. Vivat lambda! 1166 30.11. Ćwiczenia 1167 31. Dziedziczenie klas 1170 31.1. Istota dziedziczenia 1170 31.2. Dostęp do składników 1173 31.2.1. Prywatne składniki klasy podstawowej 1173 31.2.2. Nieprywatne składniki klasy podstawowej 1175 31.2.3. Klasa pochodna też decyduje 1176 31.2.4. Deklaracja dostępu using, czyli udostępnianie wybiórcze 1178 31.3. Czego się nie dziedziczy 1181 31.3.1. „Niedziedziczenie” konstruktorów 1181 31.3.2. „Niedziedziczenie” operatora przypisania 1182 31.3.3. „Niedziedziczenie” destruktora 1182 31.4. Drzewo genealogiczne 1183 31.5. Dziedziczenie – doskonałe narzędzie programowania 1184 31.6. Kolejność wywoływania konstruktorów 1186 31.7. Przypisanie i inicjalizacja obiektów w warunkach dziedziczenia 1192 31.7.1. Klasa pochodna nie definiuje swojego kopiującego operatora przypisania 1192 31.7.2. Klasa pochodna nie definiuje swojego konstruktora kopiującego 1193 31.7.3. Inicjalizacja i przypisywanie według obiektu będącego const 1194 31.8. Przykład: konstruktor kopiujący i operator przypisania dla klasy pochodnej 1194 31.8.1. Jak zainstalować mechanizm kopiowania w klasie pochodnej 1200 31.8.2. Jak w klasie pochodnej zainstalować mechanizm przenoszenia 1204 31.9. Dziedziczenie od kilku „rodziców” (wielodziedziczenie) 1208 31.9.1. Konstruktor klasy pochodnej przy wielodziedziczeniu 1209 31.9.2. Ryzyko wieloznaczności przy wielodziedziczeniu 1212 31.9.3. Czy bliższe pokrewieństwo usuwa wieloznaczność? 1214 31.9.4. Poszlaki 1214 31.10. Sposób na „odziedziczenie” konstruktorów 1215 31.11. Pojedynek: dziedziczenie klasy contra zawieranie obiektów składowych 1222 31.12. Wspaniałe konwersje standardowe przy dziedziczeniu 1224 31.12.1. Panorama korzyści 1228 31.12.2. Czego się nie opłaca robić 1230 31.12.3. Tuzin samochodów nie jest rodzajem tuzina pojazdów 1231 31.12.4. Konwersje standardowe wskaźnika do składnika klasy 1235 31.13. Wirtualne klasy podstawowe 1237 31.13.1. Publiczne i prywatne dziedziczenie tej samej klasy wirtualnej 1241 31.13.2. Uwagi o konstrukcji i inicjalizacji w przypadku klas wirtualnych 1241 31.13.3. Dominacja klas wirtualnych 1245 31.14. Ćwiczenia 1246 32. Wirtualne funkcje składowe 1253 32.1. Wirtualny znaczy: (teoretycznie) możliwy 1253 32.2. Polimorfizm 1260 32.3. Typy rezultatów różnych realizacji funkcji wirtualnej 1263 32.3.1. Zamiast „odpowiedni typ rezultatu” kompilator powie „kowariant” 1264 32.4. Dalsze cechy funkcji wirtualnej 1266 32.5. Wczesne i późne wiązanie 1268 32.6. Kiedy dla wywołań funkcji wirtualnych zachodzi jednak wczesne wiązanie? 1270 32.7. Kulisy białej magii, czyli jak to jest zrobione 1271 32.8. Funkcja wirtualna, a mimo to inline 1273 32.9. Destruktor? Najlepiej wirtualny! 1273 32.10. Pojedynek – funkcje przeładowane, zasłaniające się i wirtualne (zacierające się) 1275 32.11. Kontekstowe słowa kluczowe override i final 1277 32.11.1. Przykład użycia override i final, a także wirtualnych destruktorów 1279 32.12. Klasy abstrakcyjne 1290 32.13. Wprawdzie konstruktor nie może być wirtualny, ale. 1297 32.14. Rzutowanie dynamic_cast jest dla typów polimorficznych 1303 32.15. POD, czyli Pospolite Stare Dane 1306 32.16. Wszystko, co najważniejsze 1310 32.17. Finis coronat opus 1312 32.18. Ćwiczenia 1312 33. Operacje wejścia/wyjścia – podstawy 1316 33.1. Biblioteka iostream 1317 33.2. Strumień 1317 33.3. Strumienie zdefiniowane standardowo 1319 33.4. Operatory >> i definiowane przez użytkownika 1325 33.7.1. Operatorów wstawiania i wyjmowania ze strumienia nie dziedziczy się 1330 33.7.2. Operatory wstawiania i wyjmowania nie mogą być wirtualne. Niestety 1331 33.8 Sterowanie formatem 1334 33.9. Flagi stanu formatowania 1334 33.9.1. Znaczenie poszczególnych flag sterowania formatem 1336 33.10. Sposoby zmiany trybu (reguł) formatowania 1341 33.11. Manipulatory 1341 33.11.1. Manipulatory bezargumentowe 1342 33.11.2. Manipulatory mające argumenty 1347 33.11.3. Manipulator setw(int) 1347 33.11.4. Manipulator setfill 1350 33.11.5. Manipulator setprecision(int) 1350 33.11.6. Manipulator std::setbase(int) 1352 33.11.7. Manipulatory setiosflags, resetiosflags 1353 33.11.8. Tabele z zestawieniem manipulatorów 1353 33.12. Definiowanie swoich manipulatorów 1355 33.12.1. Manipulator jako funkcja 1355 33.12.2. Definiowanie manipulatora z argumentem 1357 33.13. Zmiana sposobu formatowania funkcjami setf, unsetf 1360 33.14. Dodatkowe funkcje do zmiany parametrów formatowania 1366 33.14.1. Funkcja width 1367 33.14.2. Funkcja składowa fill 1368 33.14.3. Funkcja precision 1369 33.14.4. Funkcja copyfmt 1370 33.15. Nieformatowane operacje wejścia/wyjścia 1370 33.16. Omówienie funkcji wyjmujących ze strumienia 1372 33.16.1. Funkcje do pracy ze znakami i napisami 1372 33.16.2. Wczytywanie binarne – funkcja read 1378 33.16.3. Funkcja ignore 1379 33.16.4. Pożyteczne funkcje pomocnicze 1381 33.16.5. Funkcje wstawiające do strumienia 1383 33.17. Ćwiczenia 1385 34. Operacje we/wy na plikach 1390 34.1. Strumienie płynące do lub od plików 1390 34.1.1. Otwieranie i zamykanie strumienia 1392 34.2. Błędy w trakcie pracy strumienia 1397 34.2.1. Flagi stanu błędu strumienia 1397 34.2.2. Funkcje do pracy na flagach błędu 1398 34.2.3. Kilka udogodnień dla sprawdzania poprawności 1399 34.2.4. Ustawianie i kasowanie flag błędu strumienia 1400 34.2.5. Trzy plagi, czyli „gotowiec”, jak radzić sobie z błędami 1404 34.3. Przykład programu pracującego na plikach 1408 34.4. Przykład programu zapisującego dane tekstowo i binarnie 1410 34.4.1. Zapis w trybie tekstowym 1414 34.4.2. Odczyt z pliku tekstowego 1415 34.4.3. Zapis danych w plikach binarnych 1417 34.4.4. Odczyt danych z pliku binarnego 1418 34.5. Strumienie a technika rzucania wyjątków 1420 34.6. Wybór miejsca czytania lub pisania w pliku 1424 34.6.1. Funkcje składowe informujące o pozycji wskaźników 1425 34.6.2. Wybrane funkcje składowe do pozycjonowania wskaźników 1425 34.7. Pozycjonowanie w przykładzie większego programu 1428 34.8. Tie – harmonijna praca dwóch strumieni 1434 34.9. Ćwiczenia 1436 35. Operacje we/wy na stringach 1439 35.1. Strumień zapisujący do obiektu klasy string 1439 35.1.1. Przykłady ilustrujące użycie klasy ostringstream 1443 35.2. Strumień czytający z obiektu klasy string 1446 35.2.1. Prosty przykład użycia strumienia istringstream 1448 35.2.2. Strumień istringstream a wczytywanie parametrów-danych 1451 35.2.3. Wczytywanie argumentów wywoływania programu 1456 35.3. Ożenek: strumień stringstream czytający i zapisujący do stringu 1460 35.3.1. Przykładowy program posługujący się klasą stringstream 1461 35.4. Ćwiczenia 1465 36. Projektowanie programów orientowanych obiektowo 1467 36.1. Przegląd kilku technik programowania 1467 36.1.1. Programowanie liniowe (linearne) 1468 36.1.2. Programowanie proceduralne (czyli „orientowane funkcyjnie”) 1468 36.1.3. Programowanie z ukrywaniem (zgrupowaniem) danych 1468 36.1.4. Programowanie obiektowe – programowanie bazujące na obiektach 1469 36.1.5. Programowanie obiektowo orientowane (OO) 1469 36.2. O wyższości programowania OO nad Świętami Wielkiej Nocy 1470 36.3. Obiektowo orientowane: projektowanie 1473 36.4. Praktyczne wskazówki dotyczące projektowania programu techniką OO 1474 36.4.1. Rekonesans, czyli rozpoznanie zagadnienia 1475 36.4.2. Faza projektowania 1475 36.4.3. Etap 1. Identyfikacja zachowań systemu 1477 36.4.4. Etap 2. Identyfikacja obiektów (klas obiektów) 1477 36.4.5. Etap 3. Usystematyzowanie klas obiektów 1479 36.4.6. Etap 4. Określenie wzajemnych zależności klas 1480 36.4.7. Etap 5. Składanie modelu. Sekwencje działań obiektów i cykle życiowe 1482 36.5. Faza implementacji 1483 36.6. Przykład projektowania 1483 36.7. Rozpoznanie naszego zagadnienia 1484 36.8. Projektowanie 1488 36.8.1. Etap 1. Identyfikacja zachowań naszego systemu 1488 36.8.2. Etap 2. Identyfikacja klas obiektów, z którymi mamy do czynienia 1489 36.8.3. Etap 3. Usystematyzowanie klas obiektów z naszego systemu 1492 36.8.4. Etap 4. Określamy wzajemne zależności klas 1494 36.8.5. Etap 5. Składamy model naszego systemu 1496 36.9. Implementacja modelu naszego systemu 1501 37. Szablony – programowanie uogólnione 1509 37.1. Definiowanie szablonu klas 1510 37.2. Prosty program z szablonem klas 1512 37.2.1. Ostrożnie z referencją jako parametrem aktualnym 1514 37.3. Szablon do produkcji funkcji 1515 37.4. Cudów nie ma. Sorry. 1519 37.5. Jak rozmieszczać w plikach szablony klas? 1520 37.6. Tylko dla orłów 1521 37.7. Szablony klas, drugie starcie 1521 37.8. Co może być parametrem szablonu – zwiastun 1522 37.9. Rozbudowany przykład z szablonem klas 1522 37.9.1. Definiowanie funkcji składowych szablonu klas 1527 37.9.2. Składniki statyczne w szablonie klasy 1528 37.9.3. Obiekt klasy szablonowej tworzony operatorem new 1530 37.9.4. Dyrektywa using składnikiem szablonu klas 1531 37.9.5. Przeładowany operator