Πτώση - Κρίση - Κόλαση ή η δικανική υπονόμευση της οντολογίας

Description

Tο έμβρυο δεν «ξέρει» τίποτα για τον τρόπο της ύπαρξης τον μετά τη γέννηση — για τη μετά τον θάνατό του ζωή. Κανένα έμβρυο δεν «γύρισε πίσω» ποτέ, να ξαναγίνει έμβρυο μετά τη γέννησή του, ποτέ δεν επέστρεψε ως βρέφος στα έμβρυα, να τα «πληροφορήσει» ποια θα είναι η υπαρκτική τους πραγματικότητα μετά τη γέννησή τους! Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή με πλήρη άγνοια και απόλυτη μοναξιά, όπως και φεύγει από τα εγκόσμια με πλήρη άγνοια για την πραγματικότητα τη μετά τον θάνατό του. Πραγματικότητα, ίσως, ανάλογη με τη διαφορά ανάμεσα στο έμβρυο και το λογικό υποκείμενο. Τὸ ἔμβρυο πρέπει νὰ γεννηθεῖ γιὰ νὰ ζήσει Τὸ «ἐντελῶς ἄλλο» – πρὶν τὴ γέννηση καὶ μετὰ τὸν θάνατο Ὁ τρόπος τῆς αἰτίας καὶ ὁ τρόπος τοῦ αἰτιατοῦ «Κατὰ λόγον» ὑπαρκτικὴ ἐλευθερία μόνο ἡ ἀγάπη Ἡ σχέση συνιστᾶ τὴν ὕπαρξη, ὄχι ἡ φύση Τί θὰ πεῖ ἐλευθερία ἀπὸ χρόνο καὶ χῶρο Ἡ ἐλευθερία εἰκονισμὸς τῆς αὐθυπαρξίας Ἡ «μέλλουσα κρίση» Τρόπος τῆς ἐλευθερίας ἡ ἀγαπητικὴ «κένωση» Ἡ ὑπαρκτικὴ πληρότητα ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν ἀτομικὴ δικαίωση Μόνη «αὐθεντία» ἡ κοινωνούμενη ἐμπειρία Γεννάει ἀπανθρωπία ἡ ἱστορικὴ-νομικὴ ἐκδοχὴ τῆς «πτώσης» Ἀλληγορικὴ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀνάγνωση τῆς Γένεσης Κτιστότητα «κατ’ εἰκόνα» καὶ «ὁμοίωσιν» τοῦ Ἀκτίστου Τὸ κακό, προϊὸν τῆς ἐλευθερίας ἀνυπόστατο Ἱστορικὰ παράγωγα τῆς ἀλήθειας ὡς ὀρθότητας Ἀκίνδυνες οἱ «ἀντιφάσεις», ὅταν γνώση εἶναι ἡ ἐμπειρικὴ μετοχή Οἱ συνέπειες ἀναστολῆς τῆς συνοδικῆς λειτουργίας Συνοδικὴ προπαρασκευή: ἡ ἀνασυγκρότηση τοῦ γλωσσικοῦ μας κώδικα Τρόπος τὸ ἀγαθό, ἀνερμήνευτο ἢ παρερμηνευμένο τὸ κακό Χρηστικὴ ἑρμηνεία (δηλαδὴ νομικὴ ἀποτίμηση) τοῦ κακοῦ Προσδοκώμενες συνοδικὲς διασαφήσεις Ἡ σχετικότητα καὶ συμβατικότητα τῆς συναφοῦς ὁρολογίας «Ἀποκατάσταση τῶν πάντων» Τελικά, μόνο «προσκομιδὴ» προβλημάτων